Domki Solina , Solina agroturystyka, noclegi nad Solin� | Solina domki I Solina

Pozycja: Domki Solina arrow Solina
  • Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
NOWO !MAPA - Znajd obiekt na mapie
Solina


Solina
(370 m n.p.m.) - to miejscowo turystyczno-letniskowa pooona na widokowym stoku Horbka nad Jeziorem Soliskim. Std rozciga si malownicza panorama na bieszczadzkie jeziora i okolic.
   Osobliwoci jest wybudowana w latach 1960-68 zapora wodna o d. 664 m „spinajca betonow klamr” stoki masywów Jawora i Horbka. Tworzy ona due sztuczne jezioro o pow. 22 km2 i dugoci 26 w odnodze Sanu oraz 16 km w dolinie Solinki przy linii brzegowej o d. 154 km.
   W bezporednim ssiedztwie tamy powsta zespó hoteli i domów wczasowych, sklepów, restauracji, barów, punktów maej gastronomii, domków letniskowych, pensjonatów, gospodarstw agroturystycznych i pokoi gocinnych.
   Miejscowo posiada poczt, orodek zdrowia, koció (w pobliskim Zabrodziu), stacj paliw, przysta statków spacerowych „Biaej Floty”, wypoyczalnie sprztu wodnego i rowerów górskich, parkingi i dogodne poczenia PKS.
   Wdrówkom górskim i rowerowym sprzyja nowa sie szlaków spacerowych czcych Solin z Polaczykiem, Jaworem, Myczkowcami i widokowymi okolicami Jeziora Myczkowieckiego. Du atrakcj turystyczn jest wntrze elektrowni wodnej udostpniane do zwiedzania.

Na uwag turystów zasuguj: korona zapory penica rol deptaka, zrónicowana caoroczna baza noclegowa, czynne w sezonie letnim liczne punkty gastronomiczne i pamitkarskie oraz strzeone kpielisko nad zalewem soliskim, platforma widokowa (przy parkingu) na stoku masywu Jawora z panoramami na najwysze partie górskie Bieszczadów, okoliczne wzgórza, tam solisk z najszersz czci „bieszczadzkiego morza” i pooone u jego stóp Jezior Myczkowieckie z otaczajacymi je 3 rezerwatami przyrody: Koziniec, Nad Jeziorem Myczkowieckim (masyw Berda) i Przeom Sanu w Zwierzyniu (masyw Grodziska).


Najwaniejsze epizody z przeszoci:

   Solina naley do najstarszych osad w Bieszczadach. Znaleziska archeologiczne kwalifikuj j do otwartych osad kultury uyckiej. Z tego okresu pochodz 3 stanowiska:
   - jamy z ceramika uyck na wysokiej piaszczystej prawobrzenej terasie Sanu na przeciw przysióka Zadzia, gdzie rzeka San tworzya du ptl,
   - pola uprawne na prawym brzegu Sanu w poowie odlegoci pomidzy stanowiskiem poprzednim, a ujsciem Solinki do Sanu (palenisko z uamkami ceramiki kultury uzyckiej,
   - prawy brzeg Sanu na przeciw ujscia do niego rzeki Solinki (znalezisko uamków ceramiki kultury uzyckiej).

Nazw sw zawdzicza Solina eksploatowanym tu niegdy sonym ródom. Najpierw osada naleaa do dóbr Kmitów i prawdopodobnie po najedzie wojsk wgierskich w 1474 r. na zamek Sobie i wsie Kmitów ponownie bya lokowana na prawie wooskim, co wyranie potwierdzaj róda historyczne.

1436 r. – przynosi najstarsz ródow wzmiank o miejscowoci. Bya ona wasnoci szlacheck w sobieskich dobrach Kmitów w historycznej ziemi sanockiej. Z akt sdowych dowiadujemy si, i Jan Goligay ze Strzakowa jako zastpca swojej ony Magorzaty pozwa przed sd kasztelana przemyskiego Mikoaja Kmit z Winicza za zajcie gwatem dóbr ojczystych Magorzaty, przypadych jej prawem bliszoci po jej bracie rodzonym zm. Janie Kmicie i dzieciach tego z Bachórza: tj. zamek Sobie z wsiami i wolami do nalecymi: Solina, Rajskie, Chrewt i innymi.

1441 r. – nastpi podzia dóbr midzy Magorzat (on Przedpeka Mocica z Wielkiego Komina), a jej stryjem Mikoajem Kmit z Winicza, kasztelanem przemyskim, na mocy którego Magorzata odstpia stryjowi Mikoajowi i jego synom zamek Sobie z wsiami do zamku nalecymi: Selyna, Rajskie, Chrewt i inne.

1457 r. – Stanisaw, Mikoaj i Jan, bracia niedzielni z Winicza i synowie Mikoaja z Sobienia pozwali kasztelana lwowskiego Jana Kmit z Winicza o gwatowne zajcie dóbr przypadych im sorte vulgariter loszem: zamku Sobie i wsi Rajskie, Chrewt, Solina, Jankowce i inne.

1465 r. – Jan Kmita z Sobienia winien zapaci Stanisawowi Kmicie z Dubiecka 100 grzywien w cigu 2 latpod gwarancj zastawu we wsi Solina.

1482 r. – knia z Soliny Mayko wystpuje przed sdem leskim zw. „strg” w Lesku.

1486 r. - w ródach wystpuj kmiecie Boris i Iwan, oraz knia Iwanko z Soliny.

1488 r. – Bracia rodzeni Balowie (Maciej – podkomorzy sanocki i ks. Piotr) z Nowotaca, Hoczwi i innych wsi oskaryli w sdzie sanockim Stanislawa Kmit z Sobienia, e nie chce sypa granic w brakujcych miejscach ani te odnawia dawnych midzy ich wsiami Hoczew, oba Terpiczowy (rednia Wie i Bachlawa), Bereska, Wokowyja i Terka z jednej strony z swoimi wsiami Myczkowce, Bóbrka, Solina, Rajskie, Tworylne z drugiej strony.

1489 r. – kasztelan sanocki Stanisaw Kmita zapisa swojej onie Katarzynie, córce Jana Amora z Tarnowa 6000 z wgierskich na poowie swych dóbr: zamku Sobie i wsi do niego nalecych: Solina, Chrewt, Polana i inne.

1503 r.
– Stanisaw Kmita wojewoda bezski i starosta przemyski odda Solin z Bóbrk i Stefkow w zastaw Stanisawowi Derszniakowi, podkomorzemu przemyskiemu za poyczk 300 z gwarantujc terminowy zwrot dugu.

1508 r. – sotys w Solinie paci ze swego soectwa w Solinie podatek w wys. 5 groszy.

1515 r. – wie naleaa do Kmity Sobieskiego.

1518-9 r. – bya wasnoci Piotra i Stanisawa Kmitów

1519 r. – drog prowadzc z Bereski do Soliny nazywa no górze Bagno.

1526 r. – Solina wraz z Bóbrk posiaday area 9 anów ziemi, myn, folusz i pi (tartak).

1530 r. – Solina wraz z Bóbrk nadal dysponuje 9 anami ziemi, ale ma myn, folusz i popa, tj. prawdopodobnie te cerkiew. Sotys paci ze swego dworzyszcza podatek 12 groszy.

1531 r.
– Solyna - wie wooska (jakby ponowna lokacja).

1536 r.
– Solina razem z Bóbrk posiada 9 anów ziemi wooskiej sotysa, 2 myny i popa.

1538 r.
– wsie prawa wooskiego Solyna i Bobrka miay 9 anów ziemi prawa wooskiego, 2 myny, folusz, 2 sotysów i popa oraz dworzyszcza prawa wooskiego.

1919 – 1939 r.
- „Dawna Solina liczya ok. 200 zabudowa, miaa kilka sklepów ydowskich, 2 karczmy, dwór i skadaa si z kilku przysióków: Solina, Podkaliszcze (zamieszkae przez szlacht zagrodow Podkalickich), Skak, Podgarbie (przy ujciu Solinki do Sanu), Polanki i okie na zakrcie bystrej Solinki u podnóa Werlasu.
Idc w gór Sanu ok. 2 km dalej na jego lewym brzegu lea jeszcze przysióek Zadzia (zamieszkay przez szlacht zagrodow Paprockich i Gsiorowskich), oddzielajacy Solin od gu. (Józef Pawusiewicz, Na dnie jeziora, s. 13-14.)

3 X 1945 r. - podczas napadu sotni UPA zamordowano 15 Polaków i wie spalono. Ta sama sotnia zniszczya wówczas Berenic Nin i Myczkowce, gdzie zgino 11 mieszkaców.

1961 – 68 – w odl. ok. 1 km na pónoc od centrum dawnej Soliny wybudowano na Sanie wielk zapor o dugoci 664 m. Powstao jezioro zaporowe o pojemnoci 474 mln m3 i powierzchni 21 km2, sigajce w dolinie Sanu a do Rajskiego (26 km) i Chrewtu, a w dolinie Solinki do Wokowyi i Bukowca (16 km). Podczas przygotowa do wypenienia zbiornika zniszczono zabudow dawnej wsi Solina wraz z cerkwi z 1937 r., a mieszkaców przesiedlono do ssiednich miejscowoci (m.in. Bereski i Równi). Teren wsi znalaz si ok. 50 m pod powierzchni wody. Ocala jedynie wysoko pooony przysióek Werlas (obecnie samodzielna wie). Elektrownia i wntrze zapory s udostpniane do zwiedzania.

Ciekawe postacie
Franciszek Leszczyski (1 IV 1841 – 12 VIII 1904) by porucznikiem wojsk austriackich i synem waciciela dóbr Solina. W bitwie pod Solferino straci praw rk. Na wie o wybuchu powstania styczniowego wyruszy do walki jako ochotnik, by ofiarowa ojczynie swoje dowiadczenie wojskowe. Jako oficer wojsk polskich walczy w oddziaach Czachowskiego, Zapaowicza i Horodyskiego odznaczajc sie wyjtkow odwag i powiceniem we wszystkich bitwach stoczonych przez tych dowódców. Pod Radziwiowem zosta wzity do niewoli i zesany na Sybir do guberni Irkuckiej. Po powrocie z zesania do Galicji – pozbawiony rodków do ycia – zosta kupcem w Tarnowie, a potem poczmistrzem. By bardzo przywizany do Soliny i stron rodzinnych. Przyjeda w te okolice przy kadej okazji. Podczas jednego z takich powrotów zachorowa i zmar w Olszanicy 12 VIII 1904 r. (Maciej Augustyn, Mieszkacy Bieszczadów w powstaniu styczniowym, „Bieszczad” nr 6, Ustrzyki Dolne 1999 s. 162).

Relacje pamitnikarskie
Oskar Kolberg:


W Boe Narodzenie wieczorem wójt i przysiny w karczmie wybierze kilku (do 10) parobków i poczstowawszy ich wódk, wysya ich na wie po koldzie; da (poyczy) im te (lub yd) swego worka do zbierania datków. Ci rozpoczynaj wie od jednego koca, obchodz j z jednej strony potoka lub drogi (od dou do góry) i zakaj pochód na miejscu, skd go zaczli. Podszedszy pod okno, a raczej pod dwa okna, te, które wychodz na obor (tj. podwórze, ulic), kolduj.

Literatura:

1. Adam Fastnacht, Sownik historyczno-geograficzny ziemi sanockiej w redniowieczu, Cz 3 (O – Z), Do druku przygotowali Anna Fastnacht-Stupnicka i Antoni Gsiorowski, Towarzystwo Naukowe Societas Vistulana, Kraków 2002, s. 143.
2. Józef Pawusiewicz, Na dnie jeziora, LSW Warszawa 1981, s. 13-14
3. Maciej Augustyn, Mieszkacy Bieszczadów w powstaniu styczniowym, „Bieszczad” nr 6, Ustrzyki Dolne 1999 s. 162, 134 – 172.
4. Zbrodnie Nacjonalistów Ukraiskich na ludnoci cywilnej w poudniowo-wschodniej Polsce (1942-1947), Polski Zwizek Wschodni w Przemylu, Przemyl 2001, s. 160.
5. Materiay szkoleniowe SKPB Warszawa pod red. Pawa Luboskiego, Warszawa 1984 s. 27.
6. Józef Pówiartek, Zniszczenia ostatniego najazdu tatarskiego w 1672 r. na obszarze ziemi sanockiej, Rocznik historyczno-Archiwalny 1994, Tom VII – VIII, s. 36, 33 – 42.
7. Bieszczady. Przewodnik dla prawdziwego turysty, Oficyna Wydawnicza „Rewasz” (Wydanie dziesite aktualizowane), Pruszków 2004, s. 362.
8. Oskar Kolberg, Dziea Wszystkie, Polskie Towarzystwo Ludoznawcze Wrocaw – Pozna 1974, T. 49 Sanockie-Kronieskie, Cz 1, s.110.

Opracowa Stanisaw Orowski

 

 

Reklama

Wymagana instalacja Flash.



podkarpacie24.pl bieszczady24.pl noclegibieszczady.pl